Hebzucht

Gisteren dook er weer eens zo’n heerlijk ouderwets verhaal op over hebzucht.

Op 9 september 2010 reist de voormalige elektricien Pierre Le Guennec samen met zijn vrouw naar Parijs. Ze hebben een valies mee. Maar het is geen romantische trip die ze maken, en in de valies zitten geen kleren. Eenmaal aangekomen in Parijs gaan ze naar een kantoorgebouw in de Rue Volnay. Ze hebben er een afspraak met Claude.

Als het bejaarde echtpaar de valies openmaakt, valt Claudes mond open van verbazing. De inhoud bestaat uit 175 onbekende werken van zijn vader, Pablo Picasso. Een verzameling die niemand ooit eerder heeft gezien, uit een periode waarin Picasso bittere armoede kende. Ontegensprekelijk authentiek.

Gekregen van de meester als betaling voor het werk als elektricien, beweert Pierre Le Guennec. De zes erfgenamen van Picasso geloven hem niet en dienen een klacht in wegens verduistering. De verzameling Picasso’s van Le Guennec wordt in beslag genomen. De gepensioneerde elektricien moet voor de rechtbank verschijnen.

Als lezer zie je hoe een drama zich ontwikkelt: een elektricien wordt door een arme kunstenaar betaald met kunstwerken (wat wel meer gebeurt bij arme kunstenaars). Hij bewaart ze zorgvuldig, en als hij er eenmaal mee naar buiten komt, wordt hij afgemaakt door de hebzuchtige erfgenamen van de ondertussen wereldberoemde kunstenaar. Waar de arme man dacht te kunnen genieten van zijn appeltje voor de dorst, wordt hij gekraakt voor de rechtbank door nietsontziende wolven.

Zou kunnen.

Of niet?

Want Picasso bleek niet zo heel erg vrijgevig te zijn. Al sinds zijn kindertijd hield Picasso al zijn tekeningen bij. Zijn vrienden en familie getuigden met hoeveel weerzin hij afstand deed van zijn verkochte werken. Sommige werken kocht hij terug. Een verdwenen schets kon hij twintig jaar later terug oppikken. Het is daarom totaal ongeloofwaardig dat hij één iemand zo’n grote hoeveelheid ongesigneerde schetsen zou schenken.

Zijn schetsen bewaarde Picasso in grote kisten, chronologisch geklasseerd, in zijn villa La Californie in Cannes. En in die villa, waar Picasso al sinds de jaren zestig niet meer woonde maar waar de collectie wel bleef staan, heeft Pierre Le Guennec een alarmsysteem geïnstalleerd.

Hoe zou jij zijn, als je een alarmsysteem moet installeren in een leegstaande villa vol kunstschatten van Picasso?
Zou je zo’n kist openmaken?
Zou je zo’n kist meenemen?

Hebzucht is een wrede zonde. Want stel je maar eens voor wat er zou gebeurd zijn als Pierre Le Guennec zo’n kist had geopend en één tekening had meegenomen. Eentje maar.

Eén authentieke tekening van Picasso.  Gekregen van de meester.

Dan had Pierre Le Guennec nu misschien in een tuinstoel gezeten. Niet met een appeltje voor de dorst, maar in een boomgaard voor de dorst.

Hebzucht. Doodzonde.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s