De wet van Wolters

Aardappelen, drank en boter had ik al, maar nu werd het moeilijk. Zo simpel stond het op het boodschappenlijstje: waspoeder. Zo ingewikkeld was het in het rek: wel tien merken. Ik besliste om een doos Dash in mijn karretje te tillen.
Net op dat moment sprak de man me aan.

‘Meneer’, zei hij. Hij wachtte tot ik hem aankeek. Hij was een klein mannetje, met kort geschoren haar en een ringbaard. Zijn hemd tot de bovenste knoop dicht. Daarboven een jasje uit ribfluweel.

‘Goeiendag’, zei ik, klaar om mijn karretje te verplaatsen, mocht het hem de weg versperren. Maar dat deed het niet. Integendeel, de man had zijn kar zelf zo gemanoeuvreerd dat ik niet meer vooruit kon.

‘U gaat in de verkeerde richting, meneer’, zei de man. Hij klemde zijn handen strakker rond de handgreep. Nadat ik hem even aankeek, wees hij naar de vloer.
‘U gaat tegen de richting in.’

Ik volgde zijn vinger. Op de vloer stond een grote, witte pijl, afgesleten door duizenden voeten en wieltjes. De pijl wees de andere kant op, dat was waar. Ik keek weer naar de man en kon een glimlach niet onderdrukken. Een spier trilde in zijn rechterwang.

‘U moet de pijlen volgen’, zei de man.
‘Je kàn de pijlen volgen’, antwoordde ik, ‘maar nergens staat dat je verplicht bent ze te volgen’. Ik duwde mijn karretje zachtjes tegen het zijne, als teken dat de discussie wat mij betrof voorbij was.

De man sloot even zijn ogen, alsof hij een plotse hoofdpijn voelde opkomen. Hij ademde in via zijn mond, waarbij hij een sissend geluid maakte.
‘Die pijlen staan er voor een vlotte circulatie door de winkel’, beet hij. ‘U verstoort de circulatie!’
Een ader zwol op zijn voorhoofd.

‘Kijk , meneer,’ zei ik op een fluistertoon alsof ik een geheim verklapte, ‘ik winkel volgens de wet van Wolters.’
Zijn gezicht veranderde. Doorheen de woede schemerde twijfel.
‘Kent u de wet van Wolters?’, vroeg ik. De man schudde het hoofd.
‘Wolters, de consumentengoeroe, zegt u niets?’
Neen. Hij zocht steun bij zijn karretje, dat hij dichter naar zich toe trok.

‘Volgens de wet van Wolters moet je je boodschappen alfabetisch doen’, zei ik. ‘Zo word je niet afgeleid door de marketingtrucs van het warenhuis. Want wie heeft die pijlen geschilderd, meneer? Het warenhuis zelf! En waarvoor? Voor de circulatie? Voor een vlotte voortgang? Laat me niet lachen! Die pijlen staan er om u langs alle rekken te leiden waarvan u niets nodig hebt. Langs snoep en chips en speelgoed en wat nog allemaal? Nee, als je alfabetisch je inkopen doet, zegt Wolters, koop je niets te veel. Je bespaart tijd en geld!’
De man werd rood. ‘Alfabetisch?’, slikte hij.

Ik knikte en wees in mijn karretje.
‘Aardappelen. Bier. Boter. Ziet u?’
‘Maar u hebt ook water mee’, riep hij, terwijl zijn gezicht weer overheerst werd door woede.
‘Chaudfontaine, ja! Met de C van Chaudfontaine. En nu sta ik bij de D van Dash.’
Ik duwde mijn karretje weer wat meer naar voor, hij trok het zijne terug.
‘Als u me nu verder laat winkelen? Alstublieft? En ik raad u aan die pijlen te negeren, en de wet van Wolters te volgen.’

‘De wet van Wolters’, fluisterde de man. Hij keek naar zijn boodschappenlijstje. Ik zag het hem in gedachten herschikken.

(Dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten.)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s