Het graf

Het Graf

Ik vroeg me net af of we ooit nog de bewoonde wereld zouden bereiken, toen we het graf ontdekten.

Een eeuwigheid eerder waren we vertrokken voor een wandeling. Onze bergschoenen hadden we thuis gelaten, want bergschoenen gebruik je in de Pyreneeën, de Vogezen of de Alpen. Niet in de Ardennen.

Dus klauterden we langs riviertjes de hellingen op en langs boomwortels weer af, ik op mijn stadsschoenen en zij op haar ballerina’s.

Slechts één vraag hield me bezig.
Wie zou er het eerst bij ons zijn als we onze enkels verstuikten, de traumahelikopter of de wolven?

‘Zijn hier wolven?’ vroeg ik.
‘Geen idee’, zei zij, ‘maar er zijn wel vossen.’
‘Hoe weet je dat?’
‘Ik zag er gisteren drie op de weg liggen, doodgereden.’
Dat zijn er drie minder die ons kunnen opvreten, dacht ik.

Er rommelde iets in het struikgewas – geen vos of wolf, zelfs geen knaagdier. Dikke, ronde vogels trippelden over de grond in plaats van te vliegen. Er rommelde ook iets in de lucht – nog ver weg, iets dat we nog konden negeren.

‘We zijn verdwaald’, zei ik, ‘we volgen het verkeerde pad.’
En toen zei zij niets. Ze stond daar maar. En keek.

Het kruis was begroeid met mos. Scheefgezakt.
‘Er staat iets op’, zei ze.
‘Ici a été noié Jean François Colar, Guilleaume Lefevre ,tous deux de Falmignoul, le 3 mars 1778, requiscant in pace.’

‘Twee mensen zijn hier verdronken’, zei ze.
Ze wachtte op mijn reactie.

Dichtbij lachten kinderstemmen. De bewoonde wereld.


2 reacties op ‘Het graf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s