De powernap

De foto stond dit weekend in de krant.  Een man zit in de metro van Tokio. Hij draagt een strakke, zwarte jas. Zijn handen, in grote handschoenen, liggen op het koffertje op zijn schoot. Zijn haar is fris geknipt. Over zijn ogen, zijn voorhoofd en zijn neus zit een blinddoek. Die doet hem eruitzien als een gevangene, net voor de executie. Dat idee wordt versterkt door de eenzaamheid van de man. Hij zit helemaal alleen op de rode metrobank.

De realiteit is anders: de Japanner neemt een powernap. Een kwartiertje slapen, even weg van de wereld. Dat hij alleen op deze foto staat, ligt eraan dat hij een heel vroege of een heel late metro neemt.

Het beeld fascineerde me. De nette man, de grote handschoenen, de opvallende blinddoek, het lege interieur van de metro. Iets voor een schilderij van Edward Hopper.

Ik keek naar de potloden op mijn zolderkamer en kon het niet laten. Hoelang is het geleden dat ik nog een schets tekende? Waarschijnlijk meer dan twee jaar.

Net zoals op de foto in de krant, die over twee pagina’s loopt, liet ik de naad van het schetsboek de man in twee snijden. Het voelde goed nog eens te tekenen. Een beetje, kan ik aannemen, zoals de man zich voelde na zijn powernap.