De leukste maand van het jaar

Juni is de leukste maand van het jaar (behalve voor studenten).

Het begon eigenlijk al op donderdagavond 28 mei, toen Jo Claes de Gouden Strop won voor De mythe van Methusalem tijdens de Avond van het Spannende Boek. Jo en ik ontmoetten elkaar eerder tijdens de uitreiking van de Hercule Poirotprijs van 2010 en de uitreiking van de Gouden Strop in 2013, toen Jo’s inspecteur Thomas Berg de Gouden Strop nog zag gaan naar de misdaadauteur Michael Berg (Nacht in Parijs).

Het is moeilijk in juni binnen te blijven als fan van het spannende boek. De Standaard joeg me naar de boekhandel voor vijf criminele citytrips, die je voor amper 4,95 euro per stuk meenemen naar spannende toplocaties. En ook Knack gooit vijf topthrillers voor onze voeten met als thema ‘Wat als… de geschiedenis anders was gelopen?’

Wie daarin zijn gading niet vindt, kan de VN Detective en Thrillergids of de Knack Moordzomer doorbladeren, onder wiens sterrenhemel honderden thrillers meer of minder licht krijgen. Rep je trouwens maar snel naar de boekhandel, want in Nederland krijg je bij aankoop van 12,50 euro de gratis novelle Grijs Gebied van Marion Pauw. In Vlaanderen krijg je Een willekeurige vrouw van Toni Coppers bij de aankoop van Knack.

Hier zit ik nu, tussen mijn gidsen en nieuwe boeken. Maar de meeste zullen moeten wachten tot juli. Want juni staat voor mij in het teken van het afwerken van Witte Raaf, mijn nieuwe roman, die eind september verschijnt. Daarvan kan ik al de cover en de flaptekst geven. Meer nieuws volgt!

CoverWitteRaafdefNick Farkas is een man om naar op te kijken. Iemand bij wie je in de buurt wilt zijn. Een en al charme, stijl, uitstraling. Zijn cv is een opsomming van successen.

Nick Farkas is een witte raaf. Dat zegt hij niet zelf, zo wordt hij genoemd. Door hooggeplaatste mensen. Andere mensen, zij die wat langer met hem samenwerkten, vertellen een ander verhaal. Over manipulatie en intimidatie, over misbruik en regelrechte leugens. Over luchtkastelen en een opgeblazen zelfbeeld.

Maar komt hoogmoed dan niet voor de val? Nee, Nick Farkas valt niet. Want hij blijft nooit lang op dezelfde plaats. Als de grond te heet wordt, spreidt hij zijn vleugels. Nu is hij weer geland. Een nieuwe baan, een nieuw begin.

Misschien zal het deze keer anders gaan. Misschien komt Nick Farkas eindelijk zichzelf tegen.

Avond van het Spannende Boek

Al was ik voor geen enkele prijs genomineerd, toch betrad ik op 31 mei met evenveel zenuwen als vorig jaar de Melkweg in Amsterdam. Ik mocht er de Schaduwprijs uitreiken en had naar mijn gevoel de speech niet genoeg voorbereid.

In een geestig stukje op de Spanningsblog merkt Peter Kuijt op dat de uitreiking plaatsvond in ‘een broeierige zaal in een naar evenementenpils meurende poptempel’.  Het was er inderdaad snikheet en benauwd, misschien moet de Avond van het Spannende Boek naar een grotere locatie uitkijken. Nog een geluk dat de mensen van De Geus kleine windmolentjes uitdeelden. De ongelukkigen die geen windmolentje te pakken kregen, goten met plezier een halve liter koele evenementenpils naar binnen. In zo’n hitte glijdt dat toch een stuk makkelijker door de slokdarm dan, ik zeg maar wat, heilbot en rode wijn.

De Schaduwprijs ging volledig terecht naar Linda Jansma met Caleidscoop, een thriller met verrukkelijke dialogen en een bijzonder mooie psychologische karakterschets.

En toen was het tijd voor het grote moment. Voor wie er niet bij was, hier is het:

Meteen wist ik dat er deze zomer twee boeken op mijn leeslijst staan: de nieuwe van Linda Jansma, en de winnaar van Gauke Andriesse.
En wat ik ervan vond dat mijn Gouden Strop-jaar erop zat, zie je hier.