Black Swan

Het was ongeveer een jaar geleden dat ik nog naar de cinema was geweest, maar gisteren zonk ik weer met een halve liter cola in een bioscoopstoel. Die halve liter cola moest ik tijdens de aftiteling uitdrinken, want ik vergat hem compleet tijdens de beste psychologische thriller van het jaar: Black Swan van Darren Aronofsky.

Het verhaal gaat uit van een übercliché: een ambitieuze balletdanseres, onder de knoet gehouden door een dominante moeder, ziet haar leidende rol in het Zwanenmeer bedreigd door een rivale binnen het balletgezelschap. Zo’n uitgangspunt zagen we al duizend keer, maar nog nooit op deze manier.

Darren Aronofsky weet op een handige manier de clichés te omzeilen of zelfs uit te buiten. De clichémoeder, de clichérivale en de clichéprotagoniste verdwijnen in een meerlagig welles-nietesspel waarbij de kijker op den duur niet meer weet wat hij mag geloven. De suggestieve stijl van Aronofsky versterkt dat gevoel. Hij vertelt veel via suggesties, zo heeft hij amper twee minuten en enkele geluiden nodig om de spartaanse hardheid van het ballet te illustreren.

Black Swan is een voorbeeld van hoe een thriller de clichés kan overstijgen door verfijning en suggestie, door op details te letten en waarheid en fictie te laten versmelten, door losse draden achter te laten en vooral door de kijker achter te laten met het gevoel dat hij nog altijd niet weet wat er precies gebeurd is.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s